آغازنمودیم بنام آفریدگار( فرزندم از نماز غافل نشو)

«… مهندسي فرهنگ اين است كه با رويكرد سيستمي اجزاء فرهنگ اعم از فرهنگ ملي، فرهنگ عمومي، فرهنگ تخصصي ، فرهنگ سازماني ، در مجموعة فرهنگ جانمايي شده و روابط آنها بخوبي تنظيم شود. ضعف‌هاي اجزاء و روابط آنها برطرف شود.

ما آسمان را با قدرت خود برافراشتیم و آن را وسعت می دهیم سوره ی ذاریات آیه 47 کلمه ی آسمان که در این آیه آمده در جاهای مختف قرآن به معنی فضا و جهان است.به عبارت دیگر قرآن آشکار می کند که این جهان انبساط پیدا می کند یعنی بزرگ می شود امروزه علم نیز به این موضوع اشاره نموده است. تا اوایل قرن بیستم دانشمندان عقیده داشتند که جهان تغیر نمی کند و از زمانی نا معلوم و گذشته ی خیلی دور وجود داشته است.اما مشاهدات نتایج بدست آمده از فناوری مدرن مشخص ساخت که جهان از یک زمان مشخص شروع شده و دائما در حال بزرگ شدن است. در اوایل قرن بیستم فیزیکدان روسی الکساندر فردرمن و اختر شناس بلژیکی جورج لمتر بصورت نظری محاسبه کردند که جهان دائما در حال حرکت کردن و بزرگ شدن است.این واقعیت در سال 1929 میلادی به وسیله ی اطلاعات قابل مشاهده اثبات شد.ادوین هابل ستاره شناس آمریکایی هنگامی که با تلسکوپ به آسمان نگاه می کرد متوجه شد که ستاره ها و کهکشان ها دائما در حرکتند و از یکدیگر دور می شوند نشان وجود جهانی که در آن همه چیز در حال بزرگشدن است. مشاهداتی که سالها بعد انجام شد همین نقطه را نیز اثبات می کند این حقیقت زمانی در قرآن بیان شد که هیچ کس به آن آگاه نبود. ای گروه جن و انس اگر می توانید از کرانه های آسمان و زمین به بیرون رخنه کنیدوپس رخنه کنید هر گز نمی توانید مگر با نیرویی الرحمن 33 همانطوری که در این آیه اشاره می شود برای خروج از سطح زمین و رفتن به خارج از کره ی زمین به نیروی بسیار زیادی نیاز است.سفینه های فضایی نیز انرژی بسیار زیادی برا بر خواستن از سطح زمین و خارج شدن از مدار زمین را نیاز دارند

«اِنَّ صاحِبَ الدّينِ فَكَّرَ فَـعَـلَـتهُ السَّكينَةُ وَ استَـكانَ فَـتَواضَعَ وَ قَنِعَ فَاستَغنى وَ رَضىَ بِما اُعطىَ وَ انفَرَدَ فَكُفىَ الخوانَ وَ رَفَضَ الشَّهَواتِ فَصارَ حُرّا وَ خَلَعَ الدُّنيا فَتَحامَى الشُّرورَ وَ اطَّرَحَ الحَسَدَ فَظَهَرتِ المَحَبَّةُ وَ لَم يُخِفِ النّاسَ فَـلَـم يَخَفهُم وَ لَم يُذنِب اِلَيهِم فَسَلِمَ مِنهُم وَ سَخَت نَفسُهُ عَن كُلِّ شَى‏ءٍ ففازَ وَ استَكمَلَ الفَضلَ وَ اَبصَرَ العافيَةَ فَاَمِنَ النَّدامَةَ» آدم دين‏دار چون مى‏انديشد، آرامش بر جان او حاكم است. چون خضوع مى‏كند متواضع است. چون قناعت مى‏كند، بى‏نياز است. به آنچه داده شده خشنود است. چون تنهايى را برگزيده از دوستان بى‏نياز است. چون هوا و هوس را رها كرده آزاد است. چون دنيا را فرو گذارده از بدى‏ها و گزندهاى آن در امان است. چون حسادت را دور افكنده محبتش آشكار است.مردم را نمى‏ترساند پس از آنان نمى‏هراسد و به آنان تجاوز نمى‏كند پس از گزندشان در امان است. به هيچ چيز دل نمى‏بندد پس به رستگارى و كمال فضيلت دست مى‏يابد و عافيت را به ديده بصيرت مى‏نگرد پس كارش به پشيمانى نمى‏كِشد. امالى مفيد، ص 52، ح 14

مقام معظم رهبری به نقش پرورش در دوران ابتدایی تأکید داشتند. چرا دوران ابتدایی تا این اندازه اثرگذار است؟ چه تمهیداتی برای تحقق این امر نیاز است؟ در گذشته بزرگان و حکیمان نیز بر این موضوع تأکید داشتند که تعلیم و تربیت در دوره‌ی کودکی بسیار تأثیرگذارتر است. آموزش و پرورش نیاز دارد که سرمایه‌ی انسانی خودش را دائماً بازآموزی و بازپروری کند، شرایطی را برای آن‌ها فراهم کند که آن‌ها بتوانند در سطح کلاس و مدرسه به عنوان یک معلم محقق، پژوهنده و پژوهشگر ظاهر شوند و خودشان را در یک جایگاه رهبری تربیتی برای دانش‌آموزان تعریف کنند. به عنوان مثال، عنوان کرده‌اند که اگر یک ترکه‌ی درخت را در زمانی که هنوز تر است و شکل نگرفته است به شکل خاصی در بیاورید تا وقتی که خشک شد نیز همان شکل را نگه خواهد داشت. یا در مثالی دیگر آورده‌اند که تربیت در کودکی، مانند نقشی که بر روی یک قطعه‌ سنگ حک شود، تا مدت‌ها باقی خواهد ماند ولی در بزرگسالی اگر بخواهید این کار را انجام دهید، مانند نقشه‌ای است که روی آب ترسیم شود. امروزه نیز بعضی از اندیشمندان تربیتی تأکید دارند که کودکان را تا سن 5 سالگی به ما بسپارید و بعد ما به شما تحویل می‌دهیم و آن گونه که می‌خواهیم در 5 سال اول می‌توانیم به خواست خود او را تربیت کنیم. اکثر کودکان این دوران را در نهاد خانواده سپری می‌کنند، به همین جهت دوره‌ی 6 سالی که بچه‌ها در خانواده هستند نباید مورد غفلت واقع شود که متأسفانه تربیت امروز جامعه‌ی ما این 6 سال را جدی تصور نمی‌کند. دوره‌ی بعد مقطع ابتدایی است که تا 11 یا 12 سالگی بچه‌ها در آموزش و پرورش تحت تعلیم هستند. پرداختن به این دوره هم نیازمند همان 2 مؤلفه‌ای است که عرض کردم، در اینجا نکته‌ی مهم آن است که چه باید کرد تا بتوانیم در دوره‌ی دبستان نقش تربیتی عمیق‌تری داشته باشیم. به نظر می‌رسد که اگر ما بتوانیم آموزش و پرورش را به گونه‌ای پشتیبانی کنیم که در دوره‌ی دبستان علاوه بر دانش‌آموزان، مادران و پدران هم، به گونه‌ای اثرگذار و عمیق، تحت پوشش فعالیت‌های تربیتی قرار گیرند، در این کار توفیق پیدا می‌کنیم. در حال حاضر، متأسفانه ما هیچ نهاد رسمی پاسخگو و مقتدری که بتواند به توانمندی خانواده‌ها در امر تربیت کمک کند نداریم و به طور کل چنین نهادی را در دستگاه‌های فرهنگی تعریف نکرده‌ایم، این یک نقیضه‌‌ی بسیار آشکاری است. در بحث مهندسی فرهنگی کشور دیدگاه‌هایی وجود دارد و کارهایی انجام شده است و امیدواریم سریع‌تر این خلأ جبران شود.